Alaïs – “Przypowieść o ateiście”

Dawnymi czasy wielu ludzi uważano za niewierzących. Lecz gdzieś w odległej krainie żył człowiek, który twierdził, iż w nic nie wierzy. Bóg Ojciec, który nie dawał wiary na te słowa, posłał chrześcijanina, by go nawrócić. Gdy chrześcijanin odnalazł tegoż człowieka, zapytał go:

- Człowieku, czy naprawdę w nic nie wierzysz? Bóg Ojciec wysłał mnie, bym cię nawrócił na wiarę chrześcijańską.

- Chrześcijaninie, przekaż swojemu Bogu w Twoich ‘pobożnych’ modlitwach, że naprawdę w nic nie wierzę. Powiadam ci też, że nie chcę się nawrócić na twoją wiarę.

Tak samo próbował też Allah, wysyłając do człowieka muzłumanina.

- Człowieku, czy naprawdę w nic nie wierzysz? Allah wysłał mnie, bym cię nawrócił na wiarę muzłumańską.

- Muzłumaninie, przekaż swojemu Bogu w Twoich ‘pobożnych’ modlitwach, że naprawdę w nic nie wierzę. Powiadam ci też, że nie chcę się nawrócić na twoją wiarę.

Podobne sytuacje działy się również wtedy, gdy swojego posłańca posłali Budda, bogowie hinduizmu, szatan i Jahwe. Po jakimś czasie, wszyscy Bogowie postanowili połączyć swe siły i pewnego dnia każdy z nich wysłał do człowieka tego samego posłańca, którego wysyłał poprzednim razem, a za sprawą Bogów wszyscy posłańcy dotarli do człowieka o tej samej godzinie. Gdy posłańcy próbowali namówić człowieka do nawrócenia na którąś z ich wiar, ten nie wytrzymawszy tylu pytań i próśb, uciszył posłańców i odparł:

- Cenię wasz upór i poświęcenie w imię wiary, lecz to, co teraz widzę i słyszę z waszych ust, jeszcze bardziej mnie odstrasza od wiary. Prawdą jest, iż jestem niewierzącym dla każdego z was, ale stwierdzenie, iż w nic nie wierzę, odnosi się tylko i wyłącznie do wiary. Kiedy każdy z was przychodził do mnie i się pytał, czy naprawdę w nic nie wierzę, odnosiło się do tego, że próbowaliście mnie zachęcić każdy z osobna i teraz nawet wszyscy razem do swojej wiary. Bo to, w co wierzę, jest całkiem odmienne niż wasze poglądy – jest to nauka. I jeśli pozwolicie, od dziś będę posłańcem ludzi niewierzących w żadnego Boga, którzy będą nazywali się ateistami. I będą mogli wierzyć w co tylko człowiek stworzy, lecz nie będzie mieć nad sobą żadnej wyższej mocy, której urzeczywistnieniem jest Bóg którejkolwiek wiary.

Po tych słowach posłańcy odstąpili od człowieka i rozeszli się na wszystkie strony świata, a Bogowie od tej chwili pozwolili człowiekowi wybierać, czy chce wierzyć w któregoś z nich, czy chce zostać ateistą jak ten jeden człowiek, którego próbowali nawrócić.

Zapewne zapytacie – gdzie morał tej przypowieści? Morał niech każdy z was sam wyciągnie, bo tak jak ci ludzie każdy z nas wierzy w co innego i jedna osoba nie może narzucać swej woli większości.